از مجله Emergency and Critical Care Medicine
ترجمه هوش مصنوعی
ویراستار: دکتر مسعود شهابیان؛ متخصص طب اورژانس
اصطلاح “اورژانس” که برای اولین بار در دهه 1630 استفاده شد، از کلمه لاتین emergere گرفته شده است و به معنی رویدادهای پیش بینی نشده ای است که نیاز به توجه فوری دارد. اصطلاح “پزشکی اورژانس” را می توان در انقلاب فرانسه (1789-1799) جستجو کرد. در سال 1792، دومینیک ژان لاری، جراح پزشکی نظامی، شغلی را در ارتش راین به دست آورد و به استراسبورگ رفت، جایی که شاهد تحرک زیاد توپخانه اسب بود و سپس به ژنرال آدام فیلیپ دو کوستین پیشنهاد کرد که کادر پزشکی از این کار استفاده کنند. روشی برای تسریع انتقال مجروحان ژنرال پیشنهاد لری را تایید کرد. «آمبولانس» لاری، علی رغم قرار گرفتن در معرض آتش دشمن، یک کالسکه ساده بود. در سال 1797، در طول اولین مبارزات ایتالیایی، لاری یک سیستم نجات کامل با یک تیم پزشکی فعال در میدان جنگ ایجاد کرد. برخلاف روش های قبلی نجات، لاری به جای تأخیر در عملیات پس از نبرد، بیماران بدحال را به ایستگاه نجات منتقل کرد و در اسرع وقت آنها را عمل کرد. سیستم نجات به موقع ایجاد شده توسط او، هر سرباز مجروح را قادر میسازد تا ظرف 24 ساعت تحت درمان قرار گیرند، که به طور قابل توجهی میزان مرگ و میر را کاهش داد. بنابراین، لری اغلب به عنوان “پدر خدمات فوریت های پزشکی” نامیده می شود.[1]
پزشکی، به عنوان یک رشته حرفه ای، به اوایل قرن نوزدهم باز می گردد، در حالی که طب اورژانس را تنها می توان به 50 سال پیش ردیابی کرد، که آن را به جدیدترین رشته اصلی توسعه یافته در پزشکی تبدیل کرده است. قبل از دهه 1960، کارکنان بخش های اورژانس بیمارستان ها معمولاً به صورت چرخشی با پزشکان خانواده، جراحان عمومی، پزشکان و سایر متخصصان کار می کردند. در بسیاری از بخشهای اورژانس کوچک، پرستاران تریاژ بیماران را انجام میدادند و پزشکان متخصص بر اساس نوع آسیب یا بیماری دعوت میشدند. بسیاری از پیشگامان اورژانس پزشکان خانواده و سایر متخصصان بودند که معتقد بودند آموزش اضافی در زمینه کمک های اولیه ضروری است. گروهی از پزشکان پست های حرفه ای خود را ترک کردند و خود را وقف آموزش کردند. در سال 1952، موریس الیس به عنوان اولین “مشاور کمک های اولیه” در بیمارستان عمومی لیدز در انگلستان منصوب شد.[2،3] در سال 1961، در ایالات متحده، دکتر جیمز دی ویت میلز، همراه با 4 دستیار پزشک، مراقبت های اورژانسی 24/7 را در بیمارستان الکساندریا در الکساندریا، ویرجینیا ایجاد کردند. بعدها به طرح اسکندریه معروف شد. [4] در سال 1970، دانشگاه سینسیناتی اولین برنامه پزشک مقیم اورژانس را در جهان راه اندازی کرد. در سال 1971، دانشگاه کالیفرنیای جنوبی اولین دانشکده پزشکی آمریکایی بود که بخش پزشکی اورژانس را تأسیس کرد. [5] تاریخچه در سال 1979 ساخته شد، زمانی که هیئت تخصص های پزشکی آمریکا رای به تبدیل پزشکی اورژانس به عنوان یک تخصص پزشکی شناخته شده در ایالات متحده داد. [5]
در چین، طب اورژانس نسبتاً دیر شروع شد. وزارت بهداشت «پیشنهادات تقویت کار کمکهای اولیه در شهر» و «در مورد انتشار طرح ساخت بخشهای اورژانس بیمارستانی (آزمایشی)» را به ترتیب در تاریخ 30 اکتبر 1980 و 11 ژوئن 1984 صادر کرد. این دو سند جهت کار، محدوده و وظایف بخش اورژانس را مشخص می کرد. بدین ترتیب، پایه و اساس ساخت بخش های اورژانس در چین را پایه ریزی کرد. در سال 1985، بیمارستان کالج پزشکی اتحادیه پکن اولین برنامه تحصیلات تکمیلی در پزشکی اورژانس را تأسیس کرد.[6-8]
وضعیت فعلی طب اورژانس
اورژانس عمدتاً شامل ارزیابی، درمان و تریاژ سریع بیماران بدحال است و از اورژانس به بخش اورژانس یا مرکز اورژانس تبدیل شده است. بیمارستانها معمولاً یک سیستم اورژانس پزشکی نسبتاً کامل از «خدمات فوریتهای پزشکی خارج از بیمارستان، خدمات فوریتهای پزشکی درون بیمارستانی و مراقبتهای حیاتی» را راهاندازی میکنند. بسیاری از فناوریهای تشخیصی و درمانی اورژانسی، مانند احیای قلبی ریوی، مداخله عروق کرونر از راه پوست اورژانس، درمان جایگزینی مداوم کلیه، دستگاههای کمکی بطن چپ و اکسیژنرسانی غشای خارج بدنی، در اورژانس به کار میروند. علاوه بر این، تعداد فزایندهای از پزشکان واجد شرایط خود را وقف طب اورژانس کردهاند و چندین پلتفرم دانشگاهی ایجاد شدهاند.
با اصلاح مستمر نظام پزشکی و اجرای همه جانبه و ارتقای نظام های تشخیصی و درمانی سلسله مراتبی از اصلاحات پزشکی، توسعه فوریت های پزشکی با فرصت های نادر و چالش های بیشتری مواجه شده است. مثلا، ساخت سیستم های پیش بیمارستانی در کشورها و مناطق مختلف متفاوت است. پزشکان در خدمات اورژانس وظیفه حیاتی ایجاد یک سیستم تشخیص و درمان اورژانسی کامل برای حفظ سلامت روزانه مردم و برآوردن نیازهای اورژانسی رویدادهای مهم بهداشت عمومی را دارند. پیشبرد کمکهای اولیه، انجام همکاریهای چند رشتهای، درمان انواع بیماران بدحال، برخورد با فوریتهای بهداشت عمومی و تقویت کار تشخیص و درمان سلسله مراتبی ضروری است. در میان رشد سریع طب مدرن، فناوری پیشرفته و داروهای نوآورانه همچنان در حال ظهور هستند. در بسیاری از موارد خدمات اورژانسی، کاربرد به موقع، منظم و کارآمد این فناوری ها و داروها برای درمان زودهنگام بیماران بدحال است که اهمیت دارد. بنابراین، “بهینه سازی فرآیند و درمان فوری” یک جهت مهم در تحقیقات طب اورژانس است.
با توسعه و رشد یک فلوشیپ یا تخصص پزشکی، تمایز بین تخصص های مختلف پزشکی مشخصتر میشود و حتی گاهی برای برخی از بیماریهای خاص، لازم است که فوق تخصص یا فلوشیپ تشکیل شود. [9] با پیروی از قانون توسعه پزشکی، طب اورژانس نیز به ویژگیهای تخصصی و توسعه فوقتخصصی ادامه خواهد داد. [10] مثلا، در مناطقی که شیوع بالای بیماری های قلبی عروقی دارند، مراکز اورژانس دارای مناطق تمرکز فوق تخصصی برای بیماری های قلبی عروقی هستند و در مناطق روستایی با وقوع شایع مسمومیت حاد، اورژانس بیمارستان های اولیه یک فوق تخصصی برای درمان مسمومیت های حاد ایجاد می کنند. در توسعه فوق تخصصها، طب اورژانس بر پیشرفت فناوریهای تشخیصی و درمانی برای بیماریهای تهدیدکننده حیات و ادغام با سایر تخصصها تمرکز دارد. ساخت فوق تخصص های با کیفیت بالا در طب اورژانس به توسعه تجهیزات و فناوری جدید تشخیصی و درمانی کمک می کند.
آینده طب اورژانس
همهگیری بیماری کرونا چالشهای بزرگی را برای سیستمهای پزشکی بهویژه طب اورژانس به همراه داشته است. [11] بالا بردن قابلیت شناسایی زودهنگام، درمان مناسب و حمایت از زندگی برای بیماران شدید یا بحرانی همیشه از موضوعات اصلی طب اورژانس خواهد بود.
طب اورژانس در آینده با پیشرفت های مستمر در شیوه ها، تحقیقات، فناوری ها و غیره مشخص خواهد شد. از نظر اقدامات بالینی، مشکلاتی مانند ناکارآمدی و ازدحام ممکن است ایجاد شود و باعث ایجاد تنش در بخش های اورژانس شود. توسعه طب اورژانس هنوز در مرحله اولیه است و بین مناطق روستایی و شهری به شدت ناهموار است. حل چنین مسائلی و بهینه سازی فرآیندها در طب اورژانس می تواند با اجرای تعداد فزاینده پیکربندی تجهیزات، بهبود ساختار پرسنل فوریت های پزشکی و ایجاد ارتباط نزدیک تر بین خدمات اورژانس خارج از بیمارستان و داخل بیمارستان محقق شود. در اصل، “بهینه سازی فرآیند و درمان اولیه” به عنوان یک مؤلفه تأثیرگذار در توسعه طب اورژانس ظاهر می شود. در بهینه سازی فرآیند اورژانس، پایداری متخصصان فوریت های پزشکی یک منبع ارزشمند است. ارتقاء شایستگی مراقبت های اورژانس بالینی، از جمله واکنش سریع، اثربخشی، و نگرش خدمات، و بهبود مهارت های متخصصان پزشکی در بخش اورژانس از اهمیت بالایی برخوردار است.
تقاضا برای فناوری مطمئناً مسیر خدمات اورژانس را هدایت می کند، زیرا نیاز به تشخیص و درمان به موقع بیماران همچنان در حال افزایش است. فناوری اطلاعات می تواند برای بهره برداری از منابع موجود و جمع آوری اطلاعات در مورد بیماران و مدیریت بیماری برای کمک به کارکنان اورژانس در زمان واقعی از طریق پزشکی از راه دور استفاده شود. به طور خاص، در غیاب متخصصان یا پزشکان عمومی در محل، علائم حیاتی بیماران و اطلاعات حیاتی را می توان به صورت بی سیم به کارشناسانی که می توانند راهنمایی از راه دور ارائه دهند که ممکن است برای نجات جان افراد حیاتی باشد، منتقل شود. [12] علاوه بر این، نظارت از راه دور همچنین بیمارستان ها را قادر می سازد تا در اولین زمان وضعیت بیماران را درک کنند، برنامه های اورژانسی را از قبل تدوین کنند و از ارتباط یکپارچه بین اورژانس خارج از بیمارستان و درمان درون بیمارستانی اطمینان حاصل کنند. به موجب شبکهها، انتقال بیدرنگ دستگاههای پزشکی که اطلاعات، اطلاعات موقعیتیابی آمبولانسها و فیلمهای ویدئویی را از داخل و خارج آمبولانسها نظارت میکنند، میتواند مشاوره و راهنمایی از راه دور را تسهیل کند. علاوه بر این، جمعآوری، پردازش، ذخیرهسازی، انتقال و به اشتراک گذاری اطلاعات اورژانس خارج از بیمارستان میتواند کارایی درمان و کیفیت خدمات را به طور کامل افزایش دهد و در نتیجه فرآیند و حالت خدمات را بهینه کند.
فناوری کلان داده می تواند اطلاعات پزشکی را به طور کامل کشف کند تا به مدیریت و تصمیم گیری مراقبت های اضطراری کمک کند. [13]یکی از کاربردهای کلان داده در حوزه پزشکی، ایجاد بستر ابری برای مدیریت اطلاعات اورژانس و مراقبت های ویژه است. چنین پلتفرمی میتواند اطلاعات مربوط به تشخیص، معاینه و درمان بیماران را از پایگاههای اطلاعاتی مانند دفترچه گزارش اورژانس، سیستم اطلاعات بیمارستان، آرشیو تصاویر و سیستم ارتباطی، سیستم تشخیص و مدیریت میکروبی و آسیبشناسی جمعآوری کند. سیستم اطلاعات، در مرحله بعد، داده ها با استفاده از پلتفرم طبقه بندی، پاکسازی، استخراج و کاوش عمیق شدند. بر اساس این اطلاعات، می توان یک سیستم مدیریت تدریس، شامل یک سیستم مدیریت تریاژ چند رشته ای، یک سیستم مدیریت نمره مراقبت های ویژه و یک سیستم هشدار اولیه برای موارد اضطراری جدی به دست آورد.
«پزشکی دقیق»، یک مدل پزشکی است که به طور کامل تفاوت های فردی در ژن ها، محیط و سبک زندگی بیماران را برای دستیابی به موثرترین درمان و پیشگیری از بیماری ها در نظر می گیرد. بخش اورژانس اولین پیوند حیاتی در تشخیص بالینی و درمان بیماریهای بحرانی و بیماریهای عفونی است و ارزیابی دقیق فردی و پیشگیری از حساسیت به بیماری یک جهت تحقیقاتی ارزشمند برای پزشکی اورژانس دقیق است. [14] بیماری های عفونی حاد از شایع ترین بیماری ها در اورژانس هستند. با این حال، با توجه به پیچیدگی بیماریها، تاخیر در فناوری تشخیص و فقدان فناوری یکپارچهسازی اطلاعات بالینی چند بعدی، تشخیص و درمان بیماریهای رایج مانند پنومونی اکتسابی از جامعه راکد باقی میماند. علاوه بر این، ظهور پاتوژن های مقاوم به دارو و میکروارگانیسم های نوظهور چالشی را برای پروتکل های درمانی تجربی ایجاد می کند. شناسایی سریع و دقیق میکروارگانیسمهای بیماریزا برای شروع برنامههای درمانی فردی حیاتی است و همچنین جزء اصلی سیستمهای طب اورژانس دقیق است. روش ایده آل برای نظارت بر شیوع میکروارگانیسم های بیماری زا مقاوم به دارو در جوامع یا بیمارستان ها، تجزیه و تحلیل اصل و نسب ژنتیکی میکروارگانیسم های بیماری زا از طریق فناوری ژنوم است. یکی از وظایف ضروری طب اورژانس استفاده از اطلاعات بالینی برای ارائه تشخیص و درمان فردی برای موارد بدون علت مشخص است. تا حدودی لازم است از طریق فرآیندهای درمانی اورژانسی تشخیص های علت شناسی ایجاد شود. علاوه بر تشخیص اتیولوژی مولکولی بر اساس نمونه های بیماری زا (به عنوان مثال، سواب گلو، خلط و مایعات بدن)، تکنیک های تشخیصی مبتنی بر اطلاعات omics نیز پیشرفت های سریعی را شاهد بوده اند که خدمات درمانی اورژانسی دقیق را بهبود می بخشد. برای تشخیص افتراقی بیماری های اورژانس و مراقبت های ویژه، با ترکیب داده های بزرگ و پزشکی دقیق، فناوری اطلاعات می تواند رشد تحقیقات علمی و کار بالینی در پزشکی اورژانس مانند توالی یابی، ساخت اطلاعات، یکپارچه سازی داده ها و تجزیه و تحلیل و بهبود استفاده از داده های بزرگ در پزشکی اورژانس را ارتقا دهد. در این شرایط، دستیابی به پیشرفت هایی در توسعه داروهای هدفمند برای درمان دقیق، تکمیل خدمات حلقه بسته طب اورژانس دقیق و ایجاد یک سیستم انضباطی برای طب اورژانس دقیق امکان پذیر است.
هوش مصنوعی می تواند به رشد طب اورژانس کمک کند. [15] سیستمهای هوش مصنوعی مجهز به قابلیتهایی در پیشبینی، تحلیل و پاسخ، میتوانند به کارکنان اورژانس در تشخیص و درمان کمک کنند. وقتی ابزارهای هوش مصنوعی دستورالعملها را اجرا میکنند، میتوانند از دادههای بزرگ از طریق تشخیص تصویر، تشخیص گفتار، تعامل انسان و رایانه، سنجش فیزیکی و ابزارهای دیگر یاد بگیرند. پس از اتمام سریع معاینات، ابزارهای هوش مصنوعی میتوانند تشخیص نسبتاً دقیق و پزشکی فردی را تنظیم کنند. علاوه بر این، هوش مصنوعی می تواند به شناسایی خطرات و تهدیدات احتمالی از قبل کمک کند. در برخی حوادث اضطراری، هوش مصنوعی می تواند وضعیت را ارزیابی کرده و خدمات پزشکی مورد نیاز را پیش بینی کند. نمونه دیگری از هوش مصنوعی استفاده از ربات های پزشکی است. جدا از کاربرد آنها در جراحی های پیچیده، رباتهای پزشکی میتوانند اشیاء را به بیماران در قرنطینه برسانند و به جلوگیری از تماس انسان در طول همهگیری ویروس کمک کنند. به طور خلاصه، استفاده از هوش مصنوعی بدون شک به نفع طب اورژانس در آینده خواهد بود.
از آنجایی که کشورهای بیشتری در حال بهبود سیستم های فوریت های پزشکی خود هستند، مقیاس جهانی تبادل اطلاعات پزشکی اورژانس بین المللی را توانمند می کند. ارتقای کیفیت تبادل دانشگاهی بین کشورها از اولویت های توسعه پزشکی اورژانس بین المللی است. علاوه بر این، تنوع و پیچیدگی بیماری های اورژانسی چالش هایی را برای درمان به موقع و دقیق اورژانس پزشکی ایجاد می کند و کارکنان فوریت های پزشکی را ملزم به داشتن دانش پزشکی غنی و قضاوت دقیق می کند.
اگرچه از طرفی توسعه طب اورژانس با چالشهای زیادی مواجه است، اما از سوی دیگر، علم پزشکی وارد عصر تعاملات بین رشته ای شده است. این تغییر، فرصت هایی را برای تخصص طب اورژانس فراهم می کند و با همکاری و سخت کوشی متخصصان طب اورژانس در سراسر جهان، این رشته پیشرفت های تاریخی بیشتری را به دست خواهد آورد.
Wei, Shujiana,b,c,d,e,∗. Emergency medicine: past, present, and future challenges. Emergency and Critical Care Medicine 1(2):p 49-52, December 2021. | DOI: 10.1097/EC9.0000000000000017