تجربه شخصی از ابتلا به بیماری ویروسی، آموزش بیماران

دکتر مسعود شهابیان، متخصص طب اورژانس

من در طول سالهای اخیر، بارها و بارها مبتلا به ویروس کووید 19 شده ام، ولی تابحال، شرایطش پیش نیامد که بخواهم ماجرای بیماری را تعریف کنم تا دیگران هم از علائم بالینی و درمان این بیماری آگاه شوند، اما امروز می خواهم از ابتدای علائم را تعریف کنم تا اگر دیگران هم مبتلا به این ویروس شدند، از شیوه های مراقبت شخصی خود اطلاع داشته باشند.

ابتدا تعریف کنم که برای جهشهای محتلف ویروس کووید 19، اسامی مختلفی گذاشته شده است. مثلا ویروس اولیه که در پاییز و زمستان 1398 در جهان گسترش یافت، ویروس ووهان بود، ویروسی که در تابستان 1400 ( به دلیل عدم تزریق واکسن کافی) کلی مرگ و میر ایجاد کرد، ویروس دلتا بود؛ ویروسی که در زمستان 1401 شیوع داشت، نوع اومیکرون و ویروسی که در عید 1402 ابتلا فراوانی داشت، یکی از زیر مجموعه های اومیکرون به نام XB  یا XBB  بود که خودش زیر شاخه های فراوانی دارد.

ماجرا از اینجا آغاز می شود که من در هفته های اخیر، بیماران فراوانی را با علائم مشابه داشتم که شامل ضعف بدنی شدید، تهوع، استفراغ، تب شدید و … می شد. من برای این بیماران داروهای لازم را تجویز می کردم و همیشه توصیه می کردم که تا حد ممکن استراحت کنند، مایعات فراوان استفاده کنند، فعالیت بدنی نداشته باشند و ممکن است چندین روز، نیاز به سرم تراپی داشته باشی؛ ولی این به معنای مرگ آور بودن بیماری تو نیست، بلکه رفتار ویروس در بدن اینگونه است!

علائم بالینی

همه چیز گذشت تا اینکه امروز صبح ساعت 4:47 دقیقه، خودم با حال عمومی عجیبی از خواب بیدار شدم. خودم نمی دانستم مشکل چیست و چرا ضربان قلب تندی دارم و اینقدر بیقرار هستم! با خودم گفتم که نکند شام نخورده باشم، که خورده بودم. گفتم شاید مدتی است پای یا قهوه نخورده ام، که روز قبل حداقل 20 لیوان انواع نوشیدنی خورده بودم! با خودم گفتم که نکند مدتی است سیگار نگشیده ام، که یادم آمد کلا سیگاری نیستم و چنین مشکلی ندارم!! پس مشکل چه بود؟ به ذهنم چیزی نرسید!

مجدد خواستم بخوابم که هر کار کردم خوابم نبرد و احساس کردم داغ شده ام! رفتم یک استامینوفن 500 خوردم چند قدم دیگر راه رفتم که لب تاپ را روشن کنم، که حالت تهوع شدید به من دست داد  و رفتم استفراغ کنم که چون معده ام خالی بود، استفراغ چندانی نداشتم. چون ساعت 7 شیفت بودم، رفتم دوش گرفتم و لباس پوشیدم تا به بیمارستان بروم. فاصله پیاده از خانه من تا بیمارستان، حدود 20 دقیقه است؛ ولی امروز این فاصله را در 35 دقیقه طی کردم و وقتی به بیمارستان رسیدم، واقعا خسته و ناتوان بودم. تا رسیدم بیمارستان و ساعت زدم، مجدد حالت تهوع به من دست داد و قرص استامینوفن و مایعاتی را که خورده بودم، بالا آوردم ( از اینکه جزییات حال به هم زن را تعریف می کنم، عذر می خواهم) و بعدش پاویون پزشکان رفتم و روی تخت بیهوش شدم و نفهمیدم چی شد. خوشبختانه همکاران شیفت مرا کاور کردند تا خللی برای درمان بیمارانم پیش نیاید. حدود ساعت 10 از خواب بیدار شدم و چند قدم راه رفتم و آب جوش خوردم، ولی در همان لحظه مجدد حالت تهوع به من دست داد و بالا آوردم. مجددا خوابیدم تا ساعت 11 که همه عزم و توانم را جمع کردم و از پاویون پزشکان به بخش اورژانس ( که حدود 20 پله فاصله داشت) رفتم و همین پله ها، مجدد حالم را بد کرد! برای خودم دارو تجویز کردم و رفتم داروخانه که داروها را بگیرم، و با جمله همیشگی مواجه شدم که مگه دکترها هم مریض می شوند!! نمی توانستم در داروخانه بایستم که کارت عابربانکم را دادم و خودم روی صندلی بیرون داروخانه دراز کشیدم! و مجدد حالت تهوع و شکم خالی داشتم و ….!

سرم تراپی را انجام دادم و مجدد دو یا سه ساعت در بخش تزریقات ایستادم و بعد به پاویون پزشکان برگشتم. هر 6 ساعت یک قرص سرماخوردگی خوردم و مجدد خوابیدم و حدود ساعت 8 که مجدد بیدار شدم، حالم بهتر شده بود و دیگر با 10 قدم راه رفتن، خسته نمی شدم و حالت تهوع به من دست نمی داد. با اینکه حالم بهتر شده بود، ولی جرات نکردم پیاده به خانه برگردم و با اسنپ برگشتم!

نتیجه گیری:

دقیقا نمی دانم که نوع این ویروسی که اخیرا شایع شده چیست، ولی احتمالا از زیر مجموعه اومیکرون و    XB  یا XBB  می باشد که قدرت سرایت فراوانی دارد، ولی شدت بیماری اندکی ایجاد می کند!

شروع این بیماری ( فاز سایتوکاین ریلیز) بسیار شدید است و بیمار ضعف و بیماری زیاد همراه با التهاب معده شدید ایجاد می شود. حتی بیمار پس از چند قدم راه رفتن، دچار ضعف و بیحالی و تهوع فراوانی می شود.

توصیه من:

به جای بردن بیمار به درمانگاه ( که هر چند قدم راه رفتن) ممکن است حال بیمار را بسیار بدتر کند، توصیه من استفاده از ویزیت آنلاین و ( ترجیحا تزریق سرم در منزل) سرم تراپی است.

فراموش نکنیم که بیمار مایعات فراوان مصرف کند.

حتی فعالیت های مختصر و اندک موجب بدحالی بیمار می شود.

در صورت استراحت نکردن و عدم مراقبت کافی، بیماری مدت طولانی تری طول خواهد کشید!